„Nie poradzę sobie”.

„Nie dam sobie rady”.

„Jestem do niczego”.

„Jeśli ktoś traktuje mnie źle, to widać sobie na to zasłużyłam”.

„Inaczej nie umiem”.

„Nie potrafię”.

„To się nie uda”.

 

A teraz drugi zestaw:

 

 

Kiedyś, by zapełnić pustkę w sobie, brnęłam w relacje, które od początku nie były moje.

 

Dlaczego brnęłam?

 

Brnęłam, by wyciszyć tęsknotę za miłością.

Byłam jej cholernie głodna.

 

 

 

Jestem Kobietą.

Jestem nią od początku do końca.

Lubię nią być.

 

 

Wierzę, że wszystko zaczyna się od Nas.

Wierzę, że wszystko zaczyna się w Nas.

To nasze szczęście też.

Wierzę, że ono jest czymś, co możemy sami sobie podarować.

Stworzyć.

Zaprosić do swojego życia.

Tak mimo wszystko.

Tak pomimo tego, co wokół.

A czasem i na przekór temu, co złe.

 

 

 

Myślę sobie, że każdy z nas,

choć raz w życiu, potrzebował bardziej niż zwykle

usłyszeć takie proste,

będzie dobrze.

Tak po prostu, będzie dobrze.

Ułoży się.

 

 

Tak mi przyszło dziś do głowy.

 

Jeśli boisz się za coś dziękować, to znaczyć, to może, że gdzieś w głębi serca nie wierzysz,

że na to zasługujesz.