Blog

Miłość zawsze była dla mnie motorem do działania.

Miłość do moich dzieci.

Miłość do bliskich.

 

 

Ja od roku próbuję zacząć wszystko od początku.

Czasami wydaje mi się, że już jest dobrze.

Jednak przychodzi taki moment, gdy łzy i smutek znów stają się silniejsze.

 

 

Bądź sobą.

Bądź prawdziwa.

Kochaj szczerze.

Mów „kocham” tym, których kochasz.

Bądź obecna w ich życiu.

Ciesz się ich szczęściem.

Przytulaj, ile wlezie.

 

Jeśli w coś wierzysz, bądź temu wierna.

 

 

Czasem może być tak, że spotykasz człowieka, który mówi do Ciebie:

– Jesteś dobra.

Cudnie.

Od razu lepiej.

 

 

 

Jeśli brniemy w sytuacje, które na wstępie do życzenia wiele mają,

to jak u licha jasnego potem ma być dobrze?

 

 

Kiedyś, by zapełnić pustkę w sobie, brnęłam w relacje, które od początku nie były moje.

 

Dlaczego brnęłam? 

 

 

Moja mała Dziewczynko,

dziękuję Ci za to, że byłaś ze mną.

Dziękuję Ci za to, że byłaś przy mnie, gdy ja o Tobie zapomniałam.

 

Dzisiaj

przepraszam Cię za to.

 

 

 

 

Jest coś, czego potrzebujemy, a czego sami sobie nie możemy dać.

 

Czego nie możemy sobie dać?

 

 

Najgorszy rodzaj pożegnania?

Gdy samemu trzeba powiedzieć koniec.

 

 

Mówi się, że:

„W tym cały jest ambaras, żeby dwoje chciało naraz”.

 

 

Wiesz?

Czasem potrzebuję Twojej obecności bez zbędnych słów.

 

 

 

Po co Ty w ogóle Jesteś?

 

Po co?

 

Już Ci powiem.

 

Nie psuj ludzi,

których kochasz.

 

 

Ktoś napisał:

„Możemy oddać siebie, nie dostając nic…”

 

Odpisałam:

Możemy…

 

 

Ktoś napisał:

I co mi to da, że coś zrobię…?

Że coś zmienię?

Co mi to da…?

 

Wiesz, co jest piękne w życiu?

 

Piękne jest to,

że budząc się rano,

masz szansę zacząć

wszystko od początku.

 

 

Już nie czekam na pozwolenie, by być sobą.

Jestem sobą.

 

 

Szczęśliwy człowiek

 

Kto z nas nie chciałby, nim być.

 

Kim zatem jest

szczęśliwy człowiek?

 

 

Bo na miłość,

tę prawdziwą,

trzeba być gotowym.

Trzeba być gotowym,

by ją dostrzec.

By ją w tłumie znaleźć.

By ją ponieść przez życiowe koleiny,

I nie zranić.

I nie zgubić.

 

 

Nie przegap ludzi, z którymi Ci po drodze.

 

Jak to zrobić?

 

 

Dziś już wiem, że jeśli coś w naszym życiu nie działa, należy to zmienić.

 

 

Jeśli szukasz odpowiedzi na ważne dla Ciebie pytania u innych ludzi, może się okazać, że niczego się nie dowiesz.

 

Jeśli bardziej wierzysz w innych niż w 

Bo w życiu tak już jest, że nie zawsze idziemy prostą drogą.

Każdemu z nas od czasu do czasu trafia się jakiś zakręt.

Nie wiemy, co dalej.

 

Co wtedy?

 

 

Ktoś napisał:

,,Kochana, nie wiem, co robić, aby nabrać radości z najmniejszych rzeczy…

Wszystko wydaje mi się teraz takie szare i smutne…”

 

 

Złość

 

Czym jest?

Czy jest dla nas dobra?

 

 

Zatkaj uszy.

Patrz, co robi.

 

Jak rozumieć te słowa? 

 

 

Myślę sobie,

że gdy w końcu znajdziemy swoje miejsce,

gdy poczujemy się dobrze same ze sobą,

gdy odnajdziemy siebie w tej całej plątaninie zwanej życiem,

wtedy zjawi się miłość.

Ta nasza.

Ta szyta na naszą miarę.

 

 

Przychodzi taki czas, że puszczasz wolno to, co nieprawdziwe.

Przestajesz zabiegać o nieprawdziwe historie.

Przestajesz wierzyć w nieprawdziwe obietnice.

Przestajesz prowadzić bezsensowne rozmowy.

 

 

Nie ma ludzi nie do zdarcia.

 

Życie każdego z nas przynajmniej raz odarło z tego, co było cenne.

Nie pytało, czy może.

 

 

Ona i On

 

Scena I

On rozbił szklankę.

Ona powiedziała, że to na szczęście i oboje się roześmiali.

On pocałował ją z czułością.

Potem poszli na spacer.

Było przecież tak pięknie w parku o tej porze.

Przyszła jesień. 

 

 

Myślę sobie,

że nigdy nie jest za późno na zmiany.

 

Zawsze możesz pewnego dnia powiedzieć sobie,

jestem gotowa.

 

Przychodzi taki czas, że puszczasz wolno to, co nieprawdziwe... 

Ktoś napisał :

Kawę piję sama już od dłuższego czasu i zaczynam czuć samotność!

 

 

Tak sobie myślę:

Szczęśliwy jest ten,

kto wierzy.

 

Dlaczego tak?

 

 

Dawno temu, gdy po raz kolejny życie zabolało,

gdy po raz kolejny zadawałam sobie pytanie, „dlaczego”,

nie słysząc odpowiedzi,

usłyszałam słowa,

że to, co wokół mnie, to jest mój Świat.

To mój wybór.

 

„Dusze siedziały wokół okrągłego stołu, aby wybrać kolejną lekcję do nauki. Wzrosła silna i odważna dusza:

 

Recepta na dobre życie?

Trzeba pokochać siebie.

 

Innej opcji nie ma.

 

Dlaczego tak?

 

 

Nie przeciekaj nikomu przez palce.

Nie proś nieustannie o uwagę.

Nie zabiegaj o miłość.

Nie szukaj przyjaźni na siłę.

Odejdź, gdy cisza.

 

 

Ktoś mnie zapytał:

Czym jest miłość?

Wytłumacz mi – poprosił.

 

 

Mądra kobieta.

 

Kim jest?

 

 

A czy codzienność, upleciona z małych, drobnych gestów,

nie jest czasem tym, o co w tym naszym życiu chodzi?

 

 

Bądź sobą.

Bądź, proszę prawdziwa.

Bądź taką, jaką zawsze być chciałaś.

 

Nie jutro, 

ale od dzisiaj.

Od zaraz.

Tak na wariata.

 

 

Wczoraj przeczytałam, że są dwa uczucia, które działają cuda z naszym mózgiem.

 

Jest to miłość i wdzięczność.

 

Uśmiechnęłam się.

 

 

Pozwól sobie na bycie. 

Pozwól sobie na marzenia. 

Pozwól sobie na drugiego człowieka.

Pozwól sobie na miłość.

 

Pozwól sobie.

 

 

Odpuść sobie to, co nie działa.

Puść wolno tych, z którymi nie jest Ci po drodze.

 

Słowa mają Moc.

Mają Moc tworzenia.

 

„Jesteś dla mnie ważna”.

„Dasz radę”.

„Wierzę w Ciebie”.

„Kocham Cię”.

 

 

Pewnego dnia, mając totalny mętlik w głowie, Ona zapytała samą siebie:

„Co mogę jeszcze zrobić?”

I 

Zadam Ci pytanie.

 

Powiedz mi, czy nie jest tak, że to, co teraz wydaje się dla Ciebie łatwe, kiedyś sprawiało Ci trudność?

 

 

Dawno temu przyszły do mnie słowa:

 

W moim życiu dzieją się Cuda.

 

I one, te Cuda, zaczęły się dziać.

 

Bo w życiu chodzi o to, by pisać własną historię.

Po swojemu.

 

Moje dziecko kiedyś mi powiedziało: dziecko kiedyś mi powiedziało:

 

Myślę sobie, że

dobra relacja z samym sobą

jest najlepszym pomysłem na życie.

 

Czemu tak?

 

Mimo bólu żyjesz. 

Mimo lęku żyjesz. 

Mimo złego żyjesz. 

 

 

A ja tak sobie myślę, że miłość jest szyta na miarę człowieka.

 

My, mamy,

tak bardzo chcemy zdążyć pokazać naszym dzieciom świat, że czasem zapominamy,

jak to jest żyć.

 

Czemu czasem nasze życie staje się takie smutne?

 

 

Pewnego dnia idziesz do sklepu i widzisz cudowną parę butów.

Są piękne.

Takie kolorowe, oryginalne.

Inne niż do tej pory.

Prosisz o swój rozmiar, ale okazuje się, że nie ma.

Są o jeden numer mniejsze.

Nie jest to Twój rozmiar, ale tak Ci się podobają, że je zakładasz.

Patrzysz w lustro i … Wow.

W rzeczywistości są to najpiękniejsze buty, jakie kiedykolwiek miałaś, myślisz.

Wyglądasz świetnie.

Po prostu je kochasz.

Można powiedzieć, miłość od pierwszego wejrzenia.

Wszystko jest na tak.

To nic, że trochę są za ciasne.

Dopasujesz się.

Biorąc pod uwagę wszystkie plusy i minusy,

decydujesz się je kupić.

Dasz radę.

W pierwszy dzień cudnie się w nich czujesz.

Są takie piękne.

Twoje stopy są jednak trochę zmęczone.

W następne dni zaczynasz odczuwać większy dyskomfort.

Twoje palce zaczynają boleć.

Nadal je jednak nosisz, te swoje buty.

Są takie piękne.

Mijają dni i Twoje palce są tak spuchnięte, że nie możesz już dobrze chodzić.

Płaczesz.

Zaprzeczasz.

Smarujesz nogi kremem, leczysz.

Jest jednak coraz gorzej.

Oczywiście masz kilka innych par, które są o wiele wygodniejsze.

Co robisz?

Ty ciągle chcesz te.

Nie umiesz się z nimi rozstać.

Jednak pewnego dnia Twoje stopy mówią dość!

Więcej już nie zniosą.

Nasze ciało jest mądre.

Mądrzejsze czasem od nas.

Zaczyna chorować, by zwrócić naszą uwagę.

Twoje stopy puchnąc, chciały Ci powiedzieć:

-Nie możesz mnie więcej torturować.

Te buty nigdy nie były w moim rozmiarze.

I Ty o tym wiedziałaś.

Chciałaś jednak wierzyć, tak trochę na siłę, że z czasem same się dopasują.

Udawałaś więc.

Oszukiwałaś samą siebie.

Co można zrobić?

Masz kilka opcji.

Możesz trzymać te buty z nadzieją, że zmniejszysz swoje stopy w jakiś magiczny sposób.

Możesz też zakładać je, gdy masz ochotę na trochę bólu,

zawsze można potem przykleić plasterek i udawać, że nic się nie stało.

Możesz jednak im podziękować za to, że były takie piękne.

Że sprawiły, że czułaś się w nich bajecznie.

I je zostawić.

Zostawić, bo one nie są dla Ciebie dobre.

Sprawiają Ci ból.

Spróbuj zrozumieć.

Jeśli coś Cię boli, to nie ujdziesz za daleko.

Nie zajdziesz tam, gdzie chcesz.

Zrobisz sobie krzywdę.

Nie rób sobie krzywdy.

Nie pasuj na siłę.

 

Pozdrawiam Cię ciepło,

Edyta Maria Bożydar

 

-----

Tekst pochodzi z książki, 

365 okazji, by być szczęśliwą. 

Napisałam ją dla Ciebie.

Napisałam ją, by nauczyć Cię kochać siebie już bez wyrzutów sumienia.

 

Grafika

Znalezione w sieci

Mówisz, że jesteś taka słaba.

Że czujesz się tak byle jak.

Tak do niczego.

Że ciągle jeszcze brak Ci sił, by puścić to, co boli.

By puścić to, co rani.

No i jeszcze ta złość.

Złość na siebie,

że nie potrafisz ot tak zostawić za sobą tego całego bałaganu.