Nie zawsze tak będzie...

„Nie zawsze tak będzie.

Pewien zdesperowany człowiek przyszedł do mnicha z zapytaniem:

– Powiedz mi, co mam czynić? Jestem załamany. Straciłem pracę, syn mi się rozchorował i żona chce mnie opuścić.

Mnich, po chwili zastanowienia odpowiedział:

– Gdy wrócisz do domu, napisz na kartce słowa:

Nie zawsze tak będzie.

I połóż ją w widocznym miejscu-tak, abyś codziennie na nią spoglądał.

Człowiek zdziwił się tą radą, ale zrobił tak, jak mu mnich poradził. Po miesiącu wrócił uradowany. – Miałeś rację-powiedział do mnicha-wszystko mi się ułożyło. Znalazłem dobrze płatną pracę, syn wyzdrowiał i z żoną zaczęło mi się układać. Mogę już zdjąć tę kartkę.

Nie zdejmuj jej-odpowiedział mnich.

Dlaczego? Przecież wszystko się polepszyło?

Pamiętaj.

Nie zawsze tak będzie. „

Tekst znaleziony.

Ode mnie

Jaka nauka płynie z tej opowieści dla mnie?

Pamiętam, że wszystko, co teraz, kiedyś minie.

I to złe, ale też, i to, co dobre.

Dlatego żyję tak jak potrafię najlepiej. Dlatego cieszę się każdą chwilą.

Doceniam, co mi dano.

Zauważam to, co dobre w moim życiu.

Czy zawsze tak było?

Nie, nie zawsze tak było.

Gdy byłam małą dziewczynką, moja babcia powtarzała:

By zobaczyć tęczę, trzeba przeżyć burzę.

Takie są prawa Ziemi.

Tam wtedy nie rozumiałam tych słów.

Gdy ta burza przyszła i zmiotła prawie wszystko w moim życiu, zapomniałam o tęczy. Powtarzałam w kółko jak tu żyć, gdy moje życie runęło. Przestałam wierzyć. Przestałam ufać. Zapomniałam, że i ta burza, i ta tęcza są w pakiecie.

Że trzeba przeżyć tą pierwszą, by doczekać tej drugiej.

Dla mnie jedynym bodźcem do działania był mój Syn.

Żyłam dla niego.

Siebie gdzieś zgubiłam.

Pewnego dnia, na szczęście dotarło do mnie, że jeżeli czegoś nie zmienię, to po prostu przegram.

Przegram siebie.

Przegram swoje życie. Przypomniałam sobie też słowa babci.

Że muszę przeżyć burzę, by zobaczyć Tęczę.

I ja ją przeżyłam.

Czym była moja Tęcza?

Musiałam nauczyć się kochać siebie.

Czy było łatwo?

Nie.

Nie było to takie proste.

Z domu wyniosłam przekonanie, że najpierw inni, potem ja.

Słyszałam:

„Ostatni będą pierwszymi. Nie pchaj się.

Bądź skromna.

Stań w tyle, a znajdą Cię”.

Musiałam je zmienić, by odzyskać siebie.

By odzyskać swoje życie.

Co zrobiłam?

Zaczęłam słuchać innych ludzi. Słuchałam tych, którzy mieli podobne doświadczenia. Słuchałam o tym, co ich motywowało.

Słuchałam, co im dawało nadzieję, gdy w ich życiu działo się źle.

Słuchałam i słyszałam właśnie te słowa:

Nic nie trwa wiecznie.

To, co złe, minie.

Przestanie boleć.

Z czasem odejdzie.

Przyjdzie nowe.

Wszystko się ułoży.

Trzeba tylko zrozumieć lekcje, którą daje Ci życie.

I ja to zrobiłam.

Zrozumiałam lekcję.

Zrozumiałam,

że tylko wtedy, gdy pokocham siebie, będę umiała kochać kogoś innego. Zrozumiałam, że nie mogę w drugim człowieku widzieć całego swojego świata. Nie mogę, bo gdy on odejdzie, z nim odejdzie też i ten mój świat.

To była moja lekcja.

Dziś?

Z perspektywy czasu mogę powiedzieć tylko za nią, dziękuję. To ona sprawiła, że jestem tu, gdzie jestem. Że jestem tym, kim jestem.

A jaka jestem?

Nie skupiam się na tym, co będzie za 10 lat.

Skupiam się na tym, co jest teraz.

Gdy jest mi źle, to wiem, że nie zawsze tak będzie.

Pamiętam słowa babci. Pamiętam też słowa, które przyszły do mnie całkiem niedawno.

W życiu nie chodzi o to, aby przeczekać burzę, ale o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu.

Czy nie są Cudne?

Są.

Są moje.